2006/Sep/22

บานเย็นเกิดมาพร้อมกับส้มสีฟ้า
แม่ของเธอนำมันมาผูกเชือกห้อยคอเธอเอาไว้
"อย่าทำหายนะลูก" เป็นคำพูดสั้นๆจากแม่ในวันที่บานเย็นลืมตาดูโลก

ไม่นานนักก็ถึงเวลาที่บานเย็นต้องเรียนหนังสือ
"อย่าทำหายนะลูก" เป็นคำพูดสั้นๆจากแม่ในเช้าวันเปิดเรียน

บานเย็นพบว่า เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็มีของห้อยคอด้วยกันทั้งนั้น
แต่บางคนยังเรียกชื่อมันไม่ถูกเลย
บางคนไม่สนใจมันเลยด้วยซ้ำ ทำให้สิ่งนั้นบุบบี้ไปบ้าง
บางคนก็กลัวมันจนต้องเอาผ้ามาห่อเอาไว้
ตัวบานเย็นเองยังไม่ค่อยแน่ใจนักว่าสิ่งที่ห้อยคอเธออยู่นี่คืออะไร
แต่เธอก็เฝ้าทะนุถนอมมันอย่างดี

เด็กบางคนเริ่มตั้งคำถามกับคุณครู
"ครูครับ เจ้าสิ่งที่ห้อยคอผมอยู่นี่คืออะไรครับ" ชานมถาม
คุณครูมีสีหน้าครุ่นคิดชั่ววูบ แล้วตอบเด็กชายด้วยรอยยิ้มบางๆ
"ครูไม่ทราบจ๊ะ นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ครูบอกไม่ได้ เธอต้องรู้ด้วยตัวของเธอเอง"
"แต่จิตตาบอกผมว่ามันเป็นปีกนกพะยูน" เด็กหญิงจิตตาเป็นเด็กที่เรียนเก่งที่สุดในห้อง
"นกพะยูนหน้าตาเป็นอย่างไรเหรอครับ" ชานมถามต่อ
"ครูไม่คิดว่าเธอควรจะเชื่อจิตตาหรอกนะ แต่ถ้าเธออยากเชื่อ มันก็เป็นสิทธิ์ของเธอ
หากเธอมองดูแล้วเห็นว่ามันเป็นปีกนก..เอ่อ...นกพะยูนจริงๆน่ะ"
"วันนี้เลิกเรียนได้จ้ะ"

บานเย็นก็อยากถามจิตตาบ้าง
อย่างไรก็ตาม มีบางอย่างหยุดเธอไว้
บานเย็นคิดว่าเธอควรจะค้นหาคำตอบนี้ด้วยตัวเองมากกว่า

Comment

Comment:

Tweet


hi all !!
#6 by sears parts (124.157.191.197) At 2009-12-04 12:32,
Que se ra
#5 by scratch and dent (124.157.236.175) At 2009-11-13 16:39,
ขอบคุณค่ะ
#4 by โหลดเพลง (124.157.236.176) At 2009-10-06 19:04,
ไม่ใช่เเค่บานเย็นที่อยากรู้ เราก็อยากรู้ 55
#3 by amchan At 2006-10-09 20:58,
จะผิดจะถูกยังไง.. เชื่อมั่นในสิ่งที่เรารับรู้และเลือกที่จะเป็น

นกพะยูน.. ถ้ามีจริงนี่ คงเป็นนกที่บินยากพิลึก อ้วนปั้ก
#2 by ข่าน At 2006-09-22 23:25,
เห็นด้วบ.....
#1 by skira At 2006-09-22 20:24,