2005/Dec/30

(มีใครเข้าใจฉันไหม)

สถานที่สำหรับเราเพียงผู้เดียว
ที่ๆเราสามารถปลดปล่อยจิตใจได้อย่างอิสระเสรี
หลบหนีจากสิ่งต่างๆรอบตัว

การเผชิญโลกอันแสนโหดร้าย (มีใครเข้าใจฉันบ้างไหม)
การที่ต้องฝืนทนกิจวัตรประจำวันที่เป็นอยู่ (มีใครเข้าใจฉันบ้างหรือเปล่า)
ดินแดนสีเทาแห่งความบอบช้ำ (เข้าใจฉันไหม)
วังวนแห่งน้ำตาและบาดแผลฝังลึก (ใครเข้าใจฉันบ้าง)

เราทุกคนต่างต้องการที่พักพิงกันทั้งนั้น

แต่การหลีกหนีความเป็นจริงคือคำตอบสุดท้ายอย่างนั้นหรือ?

หากเรายังคงก้าวหนีต่อไปเรื่อยๆ (มีใครเข้าใจฉันไหม)
เราก็คงจะต้องก้าวหนีต่อไปเรื่อยๆ (เข้าใจฉันหน่อยสิ)
จนกว่าเวลาจะหมดลง (เธอผู้พรากทุกสิ่งไปจากฉัน)
ก้าวหนีห่างไกลออกไปจากสิ่งที่เราเป็น (เธอคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงชีวิตฉัน)
ไปสู่ความฝันเพียงชั่วครู่ชั่วยาม (ไม่มีใคร)
อย่างนั้นหรือ? (ไม่มีสิ่งใด)

ถ้าเช่นนั้น เราเกิดมาเพื่ออะไรกัน? เพื่อหนี?
บางทีอาจจะถึงเวลาแล้วที่เราต้องหันหลังกลับไปเผชิญกับตัวตนที่แท้จริงของเรา

(ฉันแค่ต้องการคนมาเข้าใจ)
(...ก็เท่านั้น)

ก้าวข้ามไปสู่ทุ่งหญ้าเขียวขจีแห่งใหม่
...ผืนดินอันแห้งแล้งจะไม่เป็นที่ต้องการอีกต่อไป

(ทุกคน...ก็เหมือนกับฉันนั่นแหล่ะ)

Comment

Comment:

Tweet


เรานั้นเหมือนๆกัน
แต่ก็แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว
#3 by omega At 2006-12-13 11:04,
เขียนได้ลึกลับจัง
เขียนเองหรือป่าว...

แล้วจะเข้ามาอ่านอีก
#2 by Squall (161.200.117.221) At 2006-02-10 13:55,
แม้ทุกอย่างนั้นจะเปลี่ยน เปลี่ยนเร็วจนเธอรับมันไม่ได้ แต่ว่าตัวฉันนั้นยังมั่นใจว่าพรุ่งนี้จะต้องสดใส อย่างน้อยก็นิดนึง....อย่าคิดมากนะคะ
#1 by imagine At 2006-01-08 23:10,